Gładko przejdzie przez zęby.

To teraz dla mnie najważniejsze. Po raz pierwszy w życiu doświadczam powiedzonka "Chcesz być piękny, musisz cierpieć". Uparłam się to mam, a jestem dopiero na początku. Jakoś dam radę.

Dlatego jem nieprawdopodobnie dużo lodów, jogurtów, musów owocowych i innych tego typu rzeczy.

Ażeby nie było za nudno, łączę słodkie z kwaśnym, gorzkie ze słodkim, ciepłe z zimnym. 

Od wiek wieków wiadomo, że przeciwieństwa się przyciągają.  Takie połączenie podnoszą walory smakowe dania i jego oryginalność. Moja dzisiejsza propozycja nie jest jakoś specjalnie wyimaginowana i kosztowna, jak to oryginalne dania mają w zwyczaju. Jest pyszna i zdrowa!

....

I tutaj moja wena się skończyła. Nadmiar obowiązków i głowa zaprzątnięta nie tylko pierdołami, dają się we znaki.  Czyli moje postanowienie, o którym wciąż pamiętam, znów (! :() legło w gruzach. Ehhh..

Biorę kolejną porcję na pocieszenie.

Zimne lody (waniliowe lub śmietankowe) z tropikalnym sosem

na 3 porcje

500g lodów

pół świeżego ananasa, obranego

3 świeże brzoskwinie (najlepiej bardzo dojrzałe) pozbawione pestek

Owoce kroimy w kostkę i dusimy do rozpadnięcia.

Powstały soso-mus (mój nowatorski dodatek) przekładamy do pucharków.

Na niego, gałkownicą, nakładamy lody (zaraz po wyjęciu z zamrażalnika).

Podajemy bardzo szybko, by zachować efekt sprzeczności. 

Smacznego!

Pozdrawiam, lekko obolała

Prline

Mija rok..

Dziś mija rok od narodzin Lendryggena.
Sama nie jestem w stanie uwierzyć jak to szybko minęło i jak było cudownie.

Pamiętam, jak trzy dni pracowałam nad szatą graficzną (daleko mi do mistrza okiełznania komputera) i wymyślałam w miarę oryginalny tytuł.
Z perspektywy czasu widzę jak dużo się nauczyłam i jak dużo jeszcze mi brakuje do osiągnięcia wymarzonego celu.W tym dniu, chciałabym bardzo podziękować wszystkim, którzy byli ze mną przez ten rok.


Kto prowadzi własnego bloga ten wie, jak ważny jest każdy gość. Ten który tylko przychodzi i patrzy, ten który od czasu do czasu coś powie, ten który wraca. Szczerze mówiąc, zaczynając pisać bloga nie sądziłam, że wytrwam tak długo, że będziecie tu zaglądać. Bałam się, że plany okażą się klapą, jak wszystko czego się dotychczas dotykałam. Zauważam pewne zmiany w samej sobie i są to chyba te zmiany na lepsze. Pomogliście mi!
Stać się osobą trochę bardziej pewną siebie, zdecydowaną i łapiącą wiatr w żagle :)
Z całego serca Wam dziękuję i mam nadzieję, że nadal będziecie tu zaglądać i może przyprowadzać swoich znajomych :)
Moje marzenie o kilkudziesięciu komentarzach pod postem kiedyś się spełni. Wierzę w to.
Trzeba tylko jak najlepiej pracować!

Jeszcze raz bardzo Wam dziękuję!
Bez Was, nie byłoby mnie :)

Rozklejona o 9 rano,
Praline

A'la.. Pani Kota.

Czyli niby panna cotta. 

Niby, bo bez śmietany i mleka. Za to z mleczkiem skondensowanym i jogurtem greckim.

Może lepiej nazwijmy to deserem z przetworzonych darów krowy, coby kuchenne narwańce się nie czepiały.

Jest bardziej light,

Jest bardziej puszyste.

Jest mniej mdłe.

Jest jak obłoczek.. 

Dodatek musu z mirabelek i żurawin idealnie równoważy smaki, przez co nikt nie jest w stanie wybrzydzać ;)

Prawdziwą pannę cottę jadłam raz w życiu, gdy jeszcze nie wiedziałam czym ona jest. Było to na weselu u trzeciej wody po kisielu. Pani kelnerka, gdy chciała mi wytłumaczyć, powiedziała, cytuję 'Eee... to tak jakby... bardzo gęsty i schłodzony budyń'. Smacznego prze pani.

Ciągle czekam na moment, gdy razem z siostrą (K myślę o Tobie) pojedziemy do Włoch i zjemy najcudowniejszą w dziejach pannę cottę. 

Pomimo ogromu przepisów w Internecie, mam obiekcje do tej śmietany..

Tak więc, nie przedłużając, przedstawiam..

Deser mleczno-jogurtowy z musem z mirabelek

na 4  średnie porcji

350g mleczka skondensowanego 4%tłuszczu, niesłodzonego

200g jogurtu greckiego

25g drobnego cukru

1 łyżka żelatyny

Jogurt miksujemy z cukrem w blenderze, aż znikną kryształki.

W osobnej misce ubijamy mleczko, odlewając 1/4 szklanki.

Tą część podgrzewamy, by rozpuścić w niej żelatynę.

Wszystkie 3 'roztwory' łączymy razem w mikserze, jeszcze chwilę ubijając.

Przelewamy do naczynek, do 3/4 ich wysokości.

Schładzamy w lodówce.

Mus mirabelkowy

500g dojrzałych, wypestkowanych mirabelek

50 ml domowego soku agrestowego (można pominąć, choć daje to 'coś')

70g suszonych żurawin

1,5 łyżki żelatyny 

4 łyżki gorącej wody

Mirabelki i żurawiny miksujemy w blenderze, na w miarę jednolitą masę.

Dodajemy sok.

W gorącej wodzie rozpuszczamy żelatynę i łączymy z owocami.

Tak przygotowany mus, wykładamy da lekko stężałą część białą.

Chłodzimy jeszcze ok 30 min.

Wyjąć z lodówki 10 min przed podaniem.

Smacznego,

Praline

Tartaletki z niespodzianką i tymiankiem pod kuszącą bezą.

Sądzę, że Francja Was nie zachwyciła.

Trudno.

Mam nadzieję, że paczuszki spotkają się z większą sympatią i podbiją kupki smakowe każdego odwiedzającego blog :)

Oczywiście miało być w kuchni co innego, ale to zostało, tamto się kończy, uważaj bo owoce spleśnieją...

I taką oto drogą dedukcji oraz potrzeb, powstały paczuszki, choć tą nazwa opatrzyłbym co innego. 

Ale jeśli można podnieść wieczko, na upartego też może być ;)

Pierwszy raz w życiu zrobiłam bezę. Na oko składników, na oko pieczenie (jak zwykle na oko).

O dziwo wszystko wyszło jak trzeba! Zakalca nie ma, beza upieczona, środek gorący..

Słodka, bardzo słodka. Dla lubiących słodkie. Szczerze mówiąc miałam problemy ze zjedzeniem całej, ale dałam radę :)

Wnętrze 'wymienne'.

Moje skrywały wygrzane w słońcu morele i przydrożne, polne mirabelki.

Obie połączone tymiankiem (moją ostatnią miłością).

Warto je zrobić!

Nawet beza nie taka straszna, jak ja malują!

Tartaletki z morelami/mirabelkami i tymiankiem pod kuszącą bezą

na 6 tartaletek

200g mąki

70 g masła

70g cukru

1 żółtko

1 łyżka kwaśnej śmietany

Składniki zagniatamy jak na każde kruche.

Chowamy do lodówki na 30 min.

Gdy już minie pół godziny, wykładamy ciasto do foremek (moje są teflonowe, więc nie smaruje ich niczym). 

Wypełniamy.

na jedną

ok. 20 mirabelek bez pestek

lub

pół dużej, pokrojonej w cząstki moreli

posiekana gałązka tymianku (2 cm)

Zrobiłam pół na pół.

Beza

Zrobiłam to tak.

1 objętość białek (u mnie 2) - 2 objętości cukru

szczypta soli

Białka ubić ze szczyptą soli na sztywno.

Nie przerywając, powoli dodawać cukier i ucierać do rozpuszczenia.

Wyłożyć na wierzch łyżką, rękawem cukierniczym, koszulką biurową z odciętym końcem.. tym, co akurat macie pod ręką.

Piec ok 30 min w 150 st. 

Moje po takim przetworzeniu były chrupiące na zewnątrz i lekko ciągnące w środku. Gdyby jednak nie wyszły jak trzeba, niech posiedzą jeszcze chwilkę w piekarniku :)

Smacznego!

Pozdrawiam serdecznie,

Praline

Zrobiłam porządek.. mam nadzieję, że dotrwacie do końca :) Zapraszam!

 

Zdjęcia z parku w Billy Montigny. Uroczym, czyściutkim, górniczym miasteczku :)

To co prawda jeszcze nie Paryż a Arras, ale miłość w każdym wieku obecna jest wszędzie.

Targ staroci na dziedzińcu w Lille, starym mieście nazywanym 'Małym Paryżem'.

Mój pies na przyborniku do paznokci ;)

Hit Francuskich, zatłoczonych ulic. Lody wodne do picia z automatu. W milionie kolorów i snaków.

Plaża w Berk sur Mer. Rejon, w którym morze podczas odpływu najbardziej się cofa.

Droga winogronowa, choć mnie przetłumaczono rodzynkowa.

Stajnia, w której czekały konie, by zabrać nas na przejażdżkę brzegiem morza..

Paryż.

I paryska policja.

Nie te, ale inne przywiozłam do domu ;)

Jechało metro, więc podobnie jak Marylin, podwiało mi sukienkę ;)

Dzieci są tylko pretekstem, żeby tam pojechać!

Miejsce mojego kultu. Walczyłam jak lwica, by się tam dostać!

 

Było cudownie!

Wrócę tam.

Żyjecie?

Dziękuję za uwagę,

Praline

Zanim się do końca ogarnę..

Miejsce przypominające chrupiące francuskie pieczywo z mieszanką mięs i sosem pomidorowym..
Czytaj: dostany od serdecznego serca hot dog w bagietce.

Do zobaczenia wkrótce! :)
Prawie już wyspana,
Praline

Rozpiera mnie duma.

Nie dlatego, że upiekłam czy ugotowałam coś wspaniałego. Nowatorskiego..
Nie dlatego, że mój pies nauczył się aportować..

A dlatego, że zapakowałam się do najmniejszej walizki jaką mam ;)
Zostawiam bloga, Facebooka, internetowy świat i ruszam w drogę.
Czeka mnie niebotycznie długa droga (jak na moje możliwości, choć wiem, że bywają dłuższe ;).

Mam nadzieję, że uwolnię duszę i odetchnę.
Nie zaprzątnę głowy badziewiem i z dystansem popatrzę na pewne sprawy.
Znajdę inspiracje na nowe dania i zdjęcia..

Będzie cudownie?

Żegnam się z Wami na jakiś czas :)

A może w archiwum znajdziecie dla siebie coś interesującego? :)

Trzymajcie się,
Praline