A'la.. Pani Kota.

Czyli niby panna cotta. 

Niby, bo bez śmietany i mleka. Za to z mleczkiem skondensowanym i jogurtem greckim.

Może lepiej nazwijmy to deserem z przetworzonych darów krowy, coby kuchenne narwańce się nie czepiały.

Jest bardziej light,

Jest bardziej puszyste.

Jest mniej mdłe.

Jest jak obłoczek.. 

Dodatek musu z mirabelek i żurawin idealnie równoważy smaki, przez co nikt nie jest w stanie wybrzydzać ;)

Prawdziwą pannę cottę jadłam raz w życiu, gdy jeszcze nie wiedziałam czym ona jest. Było to na weselu u trzeciej wody po kisielu. Pani kelnerka, gdy chciała mi wytłumaczyć, powiedziała, cytuję 'Eee... to tak jakby... bardzo gęsty i schłodzony budyń'. Smacznego prze pani.

Ciągle czekam na moment, gdy razem z siostrą (K myślę o Tobie) pojedziemy do Włoch i zjemy najcudowniejszą w dziejach pannę cottę. 

Pomimo ogromu przepisów w Internecie, mam obiekcje do tej śmietany..

Tak więc, nie przedłużając, przedstawiam..

Deser mleczno-jogurtowy z musem z mirabelek

na 4  średnie porcji

350g mleczka skondensowanego 4%tłuszczu, niesłodzonego

200g jogurtu greckiego

25g drobnego cukru

1 łyżka żelatyny

Jogurt miksujemy z cukrem w blenderze, aż znikną kryształki.

W osobnej misce ubijamy mleczko, odlewając 1/4 szklanki.

Tą część podgrzewamy, by rozpuścić w niej żelatynę.

Wszystkie 3 'roztwory' łączymy razem w mikserze, jeszcze chwilę ubijając.

Przelewamy do naczynek, do 3/4 ich wysokości.

Schładzamy w lodówce.

Mus mirabelkowy

500g dojrzałych, wypestkowanych mirabelek

50 ml domowego soku agrestowego (można pominąć, choć daje to 'coś')

70g suszonych żurawin

1,5 łyżki żelatyny 

4 łyżki gorącej wody

Mirabelki i żurawiny miksujemy w blenderze, na w miarę jednolitą masę.

Dodajemy sok.

W gorącej wodzie rozpuszczamy żelatynę i łączymy z owocami.

Tak przygotowany mus, wykładamy da lekko stężałą część białą.

Chłodzimy jeszcze ok 30 min.

Wyjąć z lodówki 10 min przed podaniem.

Smacznego,

Praline

Zielono mi...

Zazieleniło się najpiękniej jak może w lipcu. Cały ogród porósł zielonymi skarbami.

Ilość agrestu powala krzaczki, aż całują ziemię w dziękczynieniu..

Jabłonka nie gorsza, małe, niedojrzałe owoce przeciągają gałęzie i wolę sobie nie wyobrażać co będzie dalej ;)

I Pan Pomidor zakochany w tyczce, już pewnie uśmiechnął się do słońca..

Zazieleniło się. Nie pada. Wsiadamy na rowery i jedziemy....

I koszulka, w której zakochałam się bez reszty..

Wygrzebana w sklepie, w którym obiecałam sobie, że nigdy nic nie kupię bo dziadostwo, a niby markowy.

Wiecie po co na wyprzedażach są wielkie kosze bądź 'wysypiska' ubrań?

A żeby człek poczuł się jak na targu i sam sobie upolował w gąszczu jak dzikie zwierze.

Marketing.

Mówcie mi Zwierzu ;D

W kuchni też się zazieleniło. 

Nazrywałam agrestu i zrobiłam coś jeszcze bardziej orzeźwiającego niż lemoniada ;)

Zrobiłam, bo zobaczyłam. 

Kilka odmian, dało coś wspaniałego!

Jedne szybko dojrzewające, drugie mechate, trzecie lekko żółte, wszystkie z okropnymi kolcami na łodyżkach.

Sorbet agrestowy

800g agrestu

300ml wody

150g cukru (w oryginale 300, ale wolę kwaśne)

Agrest obrać i zmiksować tak, aby pozbyć się największej ilości włókien (ja zrobiłam to w części do koktajli, dołączonej do robota).

Wodę zagrzać i rozpuścić w niej cukier.

Wlać do masy agrestowej i ponownie zmiksować.

Całość przetrzeć przez sito, by pozbyć się pestek.

Przelać do litrowego pudełka i zamrozić (co 40 min lekko przemieszać).

Po ok 5h gotowe.

Ci którzy mają maszynę, postępują jak pisze na opakowaniu ;)

Jeśli nie będziecie jeść od razu, polecam przez nałożeniem do miseczek np. następnego dnia, lekko rozpuścić i zmiksować. Wtedy konsystencja wygrywa z nawet najdroższymi sorbetami czy lodami :)

Pozdrawiam serdecznie :)

Praline. 

Dla zainteresowanych..
Wersja chyba moja ulubiona.